Švedska 1958: Brazilci vanzemaljci

Mundijalu u Švedskoj, 1958. godine, prethodila je smrt utemeljivača svjetskih šampionata - Žila Rimea . A tek nakon njegovog odlaska, svijet je upoznao novu fudbalsku velesilu i novog fudbalskog kralja - rodio se Brazil i rodio se Pele .

Na hladnom sjeveru Evrope “karioke” su oduševile planetu i osvojile prvu od pet svjetskih titula. Londonski “World sports”, u tekstu pod naslovom “San ili java”, pisao je tada da “čovjek mora da protrlja oči da bi se uvjerio da to nisu vanzemaljci”.

Nije samo Pele, tada čarobni 17-godišnjak i najmlađi igrač koji je ikada zaigrao na svjetskim prvenstvima, pokazao koja je najfudbalskija svjetska nacija.

Čudesni Garinča , koga je jedan od njegove mnogobrojne braće nazvao tim imenom po jednoj ružnjikavoj i beskorisnoj ptici, i kome su ljekari zbog neuhranjenosti, povijenosti kičmenog stuba i nogu iskrivljenih na istu stranu odbacili svaku mogućnost da postane sportista, pružio je, kako se priča, najviše radosti u istoriji fudbala.

Kada je bio na terenu (kažu da je obožavao rakiju) stadion se pretvarao u cirkus, njegovi driblinzi i skakutanja sudarali su protivničke defanzivce i izazivali opšti smijeh u gledalištu.

Fantastični Didi bio je majstor za dugačke pasove, izmislio je udarac “suvi list”, a novinari su ga proglasili najboljim kreatorom igre na Svjetskom prvenstvu. Proslavio se čuvenom izjavom da je “lopta ta koja treba da trči”.

Paklenu brazilsku četvorku upotpunjavao je i sjajni Vava .

Londonski “World sports”, u tekstu pod naslovom “San ili java”, pisao je tada da “čovjek mora da protrlja oči da bi se uvjerio da to nisu vanzemaljci”.

I sa takvim timom, međutim, “karioke” nisu imale najbolji start. Remizirale su sa Engleskom u prvoj utakmici u istoriji Mundijala koja je završena bez golova. Trgli su se onda kada su se igrači pobunili i selektoru nametnuli svoju postavu.

Tako su u prvi tim nakon utakmice sa Engleskom upala petorica novih fudbalera. Među njima su bili Garinča i Pele, igrači koji nikada nijesu izgubili kada su igrali zajedno. Trenutak genijalnosti ovog drugog odveo je Brazilce u polufinale, nakon pobjede nad Velsom od 1:0.

U polufinalu, čekala ih je Francuska, koja je napadačkim pristupom igre osvojila srca navijača.

“Galski pjetlovi” su imali najboljeg strijelca ( Žist Fonten je dao 13 golova, najviše u istoriji Mundijala), najbolji napad (23 gola) i najboljeg igrača završnice Rejmona Kopu .

Prošetali su se u grupi, ali su ispali u polufinalu jer im je Pele dao tri gola - 5:2 za Brazil.

Urugvaj 1930: Slavlje domaćina, bijes poraženih

Italija 1934: Trijumf domaćina u čast Musolinija

Francuska 1938: Fudbal, miris baruta i ratna psihoza

Brazil 1950: Najglasnija tišina u istoriji fudbala

Švajcarska 1954: Tužan kraj legendarne “lake konjice”

U finalu, “karioke” su igrale sa domaćinom Švedskom. Kapiten “vikinga” Nils Lidholm , jedan od najelegantnijih igrača u istoriji fudbala, doveo je svoju selekciju u vođstvo, ali su uskoro Vava, Pele i Zagalo postavili stvari na svoje mjesto.

Brazil je slavio sa 5:2 i postao prva selekcija koja je osvojila Mundijal van svog kontinenta. Po završetku utakmice igrači su poklonili loptu njihovom najvjernijem navijaču, tamnoputom maseru Ameriku. U kvalifikacijama za Mundijal u Švedskoj učestvovalo je čak 55 selekcija.

Završnice se nijesu domogle velesile poput Urugvaja, Italije i Španije, ali zato jesu Vels, Sjeverna Irska i Sovjetski Savez.

Osim Brazilaca i Kope, svijet je upoznao Lava Jašina i Bobija Čarltona . Reprezentacija Jugoslavije, predvođena Todorom-Tozom Veselinovićem , strijelcem tri gola, prošla je grupu u koji su još bili Francuska (pobjeda 3:2), Škotska (1:1) i Paragvaj (3:3), ali je onda - drugi vezani Mundijal, u četvrtfinalu eliminisana od Zapadne Njemačke.

Na stadionu u Malmeu, baš kao četiri godine ranije u Ženevi, mrežu “plavih” pogodio je Helmut Ran (1:0).