Društvo
PES u teškoj situaciji: Suze i kritike Milojka Spajića
Partijski kerberi Milojka Spajića prolaze kroz teške trenutke, dok se u Skupštini Opštine odvijaju burne scene i saopštenja PES-ovih pisara izazivaju različite reakcije.
Đorđe Šćepović za Antenu M piše o patnjama partijskih kerbera Milojka Spajića. Vladika Rade je, gledajući direktan prenos Skupštine Opštine, rekao: „Strašilo je slušat što se radi, malen svijet za adova žvala, ni najest ga, kamoli prejesti!“. Kad je skupština pala u srči do koljena, Rade je uzdahnuo i napisao: „Tuži mlada, za srce ujeda, oči gore življe od plamena... i ja plačem ka' malo dijete.“
Mnogi su plakali kao djeca, uključujući i Milojka i njegove sljedbenike. PES-ovci izražavaju nezadovoljstvo i kukaju. Autor se osvrće na pitanje: „Quo vadis, PES? Kako dalje, kako smoći snagu da se evropskim, a srednjovjekovnim kaldrmama i dalje korača?"
U sagi o PES-u, najveća bizarnost je vezana za istinu, principe i borbu protiv bivšeg režima. Autor podsjeća da bi PES danas bio brojniji da mnogi njegovi članovi nisu bili žrtve bivšeg režima, koji je bio bez milosti i žedan revolucionarne krvi. Na licima PES jurišnika vidi se istorija mučeništva i žrtve.
Bivši režim je držao prvake i odstupnike PES-a na kratkom povocu, obračunavajući se sa borcima za slobodu. Autor upozorava da ne treba suditi suzama patnika i žalopojkama zbog izgubljene vlasti, jer je vlast jedini ideal Milojka Spajića i njegovih sljedbenika.
Takođe, autor komentariše laži o bivšem režimu i Milanu Kneževiću, ističući da su neke konstrukcije „hrana za maloumne, ili zlonamjerne“. Kritikuje i one koji su nekada bili poslušnici DPS-a, a danas su poslušni aktuelnom režimu.
Autor ističe da je najodvratnija anonimna vojska botova, ali još gore su analitičari i kolumnisti koji hvale Milojka Spajića i njegove postupke, prikazujući ih kao velike uspjehe. "Nije do njih, do onih je koji čitaju, i nakon svega i dalje vjeruju njima, a ne vlastitim očima i ušima."