O kanonskoj nepismenosti i geopolitčkom očaju bivšeg "gospodara"

Politički penzioner iz Rastoka, nakon višedecenijskog razaranja državne kase i razgradnje ustavnog poretka Crne Gore, naknadno se hvata crkvenih kanona i pravoslavne teologije u unaprijed naručenom formatu, što ne može rezultirati ničim drugim do tragikomičnim ideološkim performansom.

Milo Đukanović, zakleti ateista, koji je Crkvu i njenu društvenu moć uočio tek u kasnim fazama svoje vlasti kao ideološki bedem za očuvanje lične oligarhije, ponovo pokušava da glumi kanonistu i istoričara pravoslavlja iz pozicije poraženog despota.

Njegov pokušaj je intelektualno i istorijski plitak, sličan onom kada je na početku političke karijere branio zajedničku državu i srpski jezik, tvrdeći da će se razračunati sa ustaskim pokretom. Danas, njegov ideološki preokret ostaje istorijska anegdota.

Osnovna karikaturalnost njegove teze je tvrdnja da će "Crna Gora obnoviti svoju crkvu" jer je obnovila državnu nezavisnost, što pokazuje nerazumijevanje prirode Crkve. Crkva nije nevladina organizacija niti republički zavod, pa se ne može osnivati ili ukidati skupštinskim odlukama ili partijskim dekretima.

Crkvena autokefalija nije sekularno pravo koje slijedi svakoj novoj državi. Mитрополија crnogorsko-primorska i Eparhija budimljansko-nikšićka imaju kanonski legitimitet iz kontinuiteta Svetosavske Crkve osnovane 1219. godine i nikada nisu prestale da postoje na prostoru Crne Gore.

Đukanović manipuliše Podgoričkom skupštinom iz 1918. godine, tvrdeći da je Crkva nasilno ugašena, dok je zapravo donesena odluka o ujedinjenju svih dijelova Pećke Patrijaršije. Crnogorski arhijereji su vidjeli obnovu Srpske Pravoslavne Crkve kao ispunjenje Kosovskog zavjeta, a ne kao gubitak.

Njegove ideje o razgovorima sa "globalnim pravoslavnim adresama" su geopolitička fantazija, jer nijedna kanonska pravoslavna crkva ne priznaje "CPC".

Srpska Pravoslavna Crkva je jedina kanonski priznata crkva u Crnoj Gori, kroz Mitropoliju crnogorsko-primorsku i Eparhiju budimljansko-nikšićku.

Optužbe na račun SPC kao "parapolitičke organizacije" dolaze od čovjeka koji je koristio policijski pritisak na vjerski život građana. Crkva u Crnoj Gori je starija od moderne države i kroz vijekove je bila stub opstanka.

Đukanovićeva panika zbog javnih istupa Patrijarha Porfirija i pomena srpskog kulturnog zajedništva pokazuje njegov ideološki poraz. Nasilačko odvajanje Crne Gore od srpskog korijena bilo je privremena politička anomalija.

Sukobi na Balkanu nisu počinjali tamo gdje su Srbi tražili zaštitu svojih prava, već gdje su lokalni šovinisti pokušavali da ih ukinu.

Đukanović može nastaviti da intervjuira samog sebe u zatvorenim medijima, ali istorijski tok je okrenut. Crna Gora je kroz litiје pronašla svoj moralni i duhovni kompas.

Crna Gora je danas samostalna država, ali njeno duhovno biće je odbranjeno od onih koji su je htjeli pretvoriti u bezimenu teritoriju. Crkva u Crnoj Gori nema šta da se obnavlja, jer nikada nije prestala da postoji.