Kultura
Metapoetički horor osamdesetih: Bizarna oneobičenja i stilističke igre
Osamdesete su bile plodna decenija za metatekstualno istraživanje horora, sa filmovima koji su kombinovali grozomorno i parodično, te istraživali složene teme kroz stilističke inovacije.
Da bi se zaokružila jedna od najplodnijih decenija metatekstualnog horora, važno je pomenuti filmove osamdesetih u kojima metapoetička dimenzija nije uvijek dominantna, ali je značajan dio dizajna. Horor žanr dobija značenjsko bogatstvo kroz estetsku konstelaciju i ikonografsku "inerciju".
"Dressed to Kill" (1980) Briana de Palme donosi novi stepen metapoetičke uslovljenosti, miješajući pulp i artistički senzibilitet. Film je izazvao podijeljene reakcije: Pauline Kael ga je proglasila prvim velikim filmom osamdesetih, dok su feminističke teoretičarke kritikovale nasilje prema ženama prikazano kao mazohističko prizivanje.
Lucio Fulci u "Lo squartatore di New York" (1982) prikazuje urbanu propast i nihilizam kroz frenetični horor sa seksualnim nasiljem, što je izazvalo optužbe za mizoginiju. Film ipak ima složeniju strukturu, sa klimaksom koji prikazuje beznađe i napuštenost.
Jean Rollin nastavlja metapoetičku igru u trash produkciji sa "La morte vivante" (1982), gdje granice između ljudi i zombija nisu prepreka za prijateljstvo, što pokazuje drugačiji pristup zombijima nego u djelima Romera.
U "Poltergeist" (1982), prisustvo Spielberga kao producenta i režisera prevladalo je nad Hooperovom vizijom, što je rezultiralo podijeljenim filmom zbog različitih svjetonazora i senzibiliteta autora.
Hooper se nakon finansijskih problema vraća početku sa "The Texas Chainsaw Massacre, Part 2" (1986), gdje se groteska mijenja u crni humor, a modus djelovanja je zamjena grozomornog i parodičnog.
"A Return to Salem’s Lot" (1987) Cohena nije nastavak Hooperovog filma, već specifična prerada koja ukorjenjuje zlo u američku provinciju, kombinujući horor sa humorom i savremenim pošastima.
David Cronenberg u "Dead Ringers" (1988) istražuje shizofreniju kroz identične blizance ginekologe, čiji odnos postaje problematičan dolaskom glumice, što dovodi do "strašne shizme".
Wes Craven u "The Serpent and the Rainbow" (1988) vraća se temama oživljavanja mrtvaca kroz priču o vudu-zombijima na Haitiju, sa ozbiljnom intonacijom i istraživanjem ontoloških granica.
Ovi filmovi predstavljaju raznolike pristupe metapoetičkom hororu osamdesetih, kombinujući bizarnost, stilističku inovaciju i duboke teme.