Izvještaji o zločinima i istorijskoj mržnji prema Crnoj Gori

Predsjednik Srbije kaže da ne želimo da čujemo drugo mišljenje, ali istorija je nauka zasnovana na validnim dokazima: artefaktima, dokumentima i fotografijama. U dokumentarnim izbljuvcima iznesene su uvrede prema Cetinjanima i njihovim majkama, što izaziva pitanje o granicama mržnje.

Psihologija pokazuje da mržnja prema drugima najviše govori o nama samima. Crna Gora je započela istorijsku političku promjenu i okončala zabludu o zajedničkom životu sa onima koji je nikad nijesu smatrali ravnopravnim partnerom. Srpski nacionalizam je zastupljen u gotovo svim političkim ideologijama u Srbiji, što objašnjava propagandne napade na obnovu crnogorske nezavisnosti.

Izvještaji iz 1919. godine, poput onog Čarlsa Velingtona Furlonga, opisuju srpsku vojsku kao najgoreg neprijatelja Crnogoraca. Chicago Tribune je izvijestio o masovnim ubistvima pod srpskom okupacijom, dok su beogradski listovi Politika i Vreme 1924. godine dokumentovali brutalnosti režima prema Crnoj Gori.

U Tribuni iz 1920. godine navode se brojni zločini: ubistva, pljačke, silovanja i skrnavljenja grobova crnogorskih junaka. Jovan Simonov Plamenac je 1925. godine opisao Crnu Goru kao groblje, sa hiljadama spaljenih kuća i ubijenih civila.

Lord Sidenem je u britanskom parlamentu 1920. godine iznio detalje o mučenjima i ubistvima u Baru, uključujući okrutnosti prema starosjediocima koji su odbili da se zakunu na vjeru srpskom kralju.

Istorijski izvještaji pokazuju da su komitske čete i ustanici sami oslobodili većinu Crne Gore prije dolaska srpske vojske, što osporava propagandne tvrdnje o „oslobađanju“ Crne Gore od strane Srbije.

Ustanički pokret u Crnoj Gori bio je snažan i efikasan, spriječivši prebacivanje austrougarskih trupa i olakšavši prodor srpske vojske. Istorija je nauka, a ne mišljenje, i ovi izvještaji predstavljaju činjenice koje treba uzeti u obzir u razumijevanju odnosa između Srbije i Crne Gore.