Društvo
EU poziva Talibane u Brisel radi razgovora o migrantima
Evropska unija planira razgovore sa talibanskom delegacijom u Briselu, usred kritika zbog saradnje sa režimom koji ne priznaje. Novi pakt o migracijama donosi strože mjere deportacije i pritvaranja.
Evropska unija priprema razgovore u Briselu sa delegacijom talibanskih predstavnika iz Avganistana, što predstavlja proširenje kruga partnera sa kojima EU sklapa sporazume o migrantima. Ovi razgovori su, kako tvrde zvaničnici, isključivo „tehničke prirode“ i važni su za isporuku pomoći i pitanja ženskih prava, iako ne obuhvataju drastična ograničenja koja su Talibani uveli od povratka na vlast.
Najnovija verzija Pakta EU o migracijama i azilu, koja bi trebalo da počne da se primjenjuje 12. juna, predviđa izgradnju centara za obradu zahtjeva van teritorije EU i deportacione centre u trećim zemljama. Takođe, daje vladama proširena ovlašćenja za pritvaranje, uključujući pravo na pritvaranje djece i mogućnost ubrzanog protjerivanja.
Više od 80 organizacija za ljudska prava opisuje novu praksu deportacija kao identifikaciju, racije, pritvaranja i vraćanja migranata po uzoru na američku službu ICE. Melisa Kamara, poslanica Zelenih u Evropskom parlamentu, naziva ovaj pakt „pravnim arsenalom u službi ksenofobne ideologije“.
Iako EU ne priznaje formalno talibanski režim, ona im plaća da zadrže neželjene migrante podalje od Evrope. Svrha razgovora je prisilna deportacija tražilaca azila čiji su zahtjevi odbijeni, u zemlju gdje se povratnici suočavaju sa proizvoljnim hapšenjima, pritvaranjem i mučenjem, dok je Avganistan usred ozbiljne prehrambene krize.
Evropske vlade, osim Španije, sprovode oštrije mjere protiv migranata nego ranije, koristeći pristupe koje su nekada odbacivale kao neprihvatljive. Političke elite EU često prikrivaju svoje stroge politike birokratskim jezikom, nazivajući deportacije „upravljanjem povratkom“, a prisilno vraćene ljude „ilegalnim migrantima“.
Evropska mreža protiv rasizma ukazuje na „zamišljenu bjelačku pripadnost“ kao političku konstrukciju koja određuje ko pripada Evropi, dok retorika o demografskoj prijetnji i kulturnoj zamjeni postaje sve prisutnija. Istovremeno, EU selektivno primjenjuje pravila i principe, što se vidi i u različitim pristupima prema Ukrajini, Izraelu i migrantima iz globalnog juga.
Autorica teksta izražava zabrinutost da se politika odvraćanja i deportacija širi, a dehumanizujući jezik i prakse dovode do šireg isključivanja i marginalizacije u društvu. "Plašim se da se to već događa," zaključuje ona, podsjećajući da ono što počne sa migrantima ne završava se samo njima.