Društvo
DPS se vraća u orbitu moći: Moguće nove političke kombinacije nakon izbora 2027.
Nakon opštih izbora 2027. godine, sadašnji konstituenti vlasti ne moraju automatski ponoviti savez, a DPS se vraća u političku orbitu moći, što otvara mogućnost novih koalicija na državnom nivou.
Poslije opštih izbora sljedeće godine, sadašnji konstituenti vlasti, PES, NSD, Demokrate i manjinske partije, uopšte ne moraju automatski ponoviti savez. Karte se mogu izmiješati slično kako se to upravo dogodilo u Podgorici, samo na državnom nivou.
Dugo je u Crnoj Gori postojalo nepisano pravilo da se sa DPS-om ne koalira jer je to put u političku propast. Međutim, nova većina u glavnom gradu pokazuje da su poslije izbora u junu 2027. iznenađenja itekako moguća i da se DPS vraća u orbitu moći.
Nakon 30 godina vlasti koja je državu pretvorila u meku bezakonja i otimačine, DPS je postao sinonim za sve što ne valja. Saradnja sa njim je bila politička jeres koja je donosila linč i marginalizaciju. Danas to više ne važi.
Prvo je Dritan Abazović 2022. formirao manjinsku vladu uz podršku DPS-a i preživio. Zatim je u Budvi dio Demokratskog fronta formirao vlast sa DPS. Sada je u Podgorici Milan Knežević, čija Demokratska narodna partija DPS i dalje tretira kao arhineprijatelja, glasao zajedno sa DPS-om da bi kontrolisao većinu u Skupštini Glavnog grada.
Glavni razlog zašto saradnja sa DPS-om više nije neprihvatljiva leži u prirodi vlasti nastale poslije 2020. godine. Vlast koja je trebalo da raščisti sa nasljeđem DPS-a nastavila je da koristi iste mehanizme pretvaranja države u partijske ćelije, uključujući partijsko zapošljavanje i nepotizam.
Razlika između onih koji su DPS oborili i samog DPS-a u tom smislu ne postoji. Vladajuće stranke su se kompromitovale, pa se za svaki potez, pa i savezništvo sa DPS, lakše nalazi opravdanje. Iako se diskreditovani bivši funkcioneri DPS-a ne pojavljuju javno, jasno je da je Milo Đukanović i dalje vrhovni autoritet u partiji.
Otvara se prostor za kalkulacije koje do skoro niko ne bi naglas izgovorio. Pošto DPS i dalje ima čvrstu biračku mašineriju, a Evropski savez se nada da bi mogao narasti do desetak posto, to bi, na primjer, bilo dovoljno da sa njima PES 2027. formira vlast.
Ili čak Andrija Mandić, ako njegova NSD postane dovoljno jaka. Njegov zaokret prema Beogradu nagovještava iznenađujuće političke manevre. Mandić se repozicionira iz instinkta za samoodržanje, nastojeći da predstavi NSD kao autentičnu, proevropsku srpsku stranku koja nezavisnost Crne Gore više ne dovodi u pitanje.
Moguće je da nova većina bude prepakovana verzija sadašnje (PES, Demokrate, NSD i manjinski partneri), ali i da dio te ekipe zamijene DPS i Evropski savez.
Srpska pravoslavna crkva, kao važan nevidljivi igrač, boriće se da sačuva sadašnji vladajući blok koji je sama stvorila. Međutim, njeni saveznici iz EU ne žele Kneževića, odnosno Vučića, u Vladi Crne Gore. Ako sadašnja vlast bez Kneževića ne bude imala većinu, izbor je DPS i Evropski savez.
Okolnosti su takve da Crna Gora može profitirati jer se polako ide ka "zajedničkoj" ideologiji – nacionalno smo ono što osjećamo da jesmo, ali smo svi posvećeni Crnoj Gori kao domovini.
Ta ideologija nikoga ništa ne košta. Ni DPS ni oni koji su do juče zagovarali "srpski svet".